راه رسيدن به ولايت امام صادق عليه السلام مىفرمايد : كُنْتُ مَعَ أبى حَتَّى انْتَهَيْنا إلى الْقَبْرِ و الْمِنْبَرِ و إذا اناسٌ مِنْ أصْحابِهِ ، فَوَقَفَ عَلَيْهِمْ فَسَلَّمَ و قالَ : وَاللّهِ إنّى لَاحِبُّكُمْ و احِبُّ ريحَكُمْ و أَرْواحَكُمْ ، فَأعينُونا عَلى ذلِكَ بِوَرَعٍ وَاجْتِهادٍ ، فَإنَّكُمْ لَنْ تَنالُوا وَلايَتَنا إلّابِالْوَرَعٍ وَالْاجْتِهادِ . « 1 » با پدرم حضرت باقر عليه السلام بودم تا كنار قبر ومنبر رسول خدا رسيديم ، در آن هنگام گروهى از ياران پدرم در آن جا بودند ، امام باقر بالاى سرشان ايستاد و به آنان سلام داد و فرمود : و اللَّه قسم ! شما و بوى شما و روح شما را دوست دارم ، ما را در اين دوستى با پاكدامنى و كوشش در راه حق براى رسيدن به رشد و كمال يارى كنيد كه جز با پارسايى و كوشش در راه محبوب كسى به ولايت ما نمىرسد . آرى ، بدون مبارزه با هوا و غلبه بر نفس كه نتيجه‌اش ورع و تقوا و پاكى و طهارت قلب است ثابت ماندن در صراط مستقيم امكان ندارد ، صراطى كه « أنعمت عليهم » است كه هر كس خارج از اين صراط است يا مغضوب است يا گمراه . أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِن رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِن ذِكْرِ اللَّهِ أُولئِكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ » « 2 » آيا كسى كه خدا سينه‌اش را براى [ پذيرفتن ] اسلام گشاده است و بهره مند از نورى از سوى پروردگار خويش است [ مانند كسى است كه سينه‌اش از پذيرفتن اسلام تنگ است ؟ ] پس واى بر آنان كه دل‌هايشان از ياد كردن خدا

--> ( 1 ) - الأمالى ، شيخ طوسى : 722 ، حديث 1522 ؛ ارشاد القلوب ، ديلمى : 1 / 101 ؛ مجموعة ورّام : 2 / 90 . ( 2 ) - زمر ( 39 ) : 22 .